|
|
|
|
Ομιλία Κ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ Ψυχολόγου-Ψυχοθεραπευτή στη 2η Γιορτή Κωνσταντινουπολιτών σε Άλιμο (Βυζαντινό Κέντρο) εκ μέρους της Εστίας Κωνσταντινουπόλεως. Μια φορά και έναν καιρό… Ομάδα παραμυθιού /Γηροκομείο / Εστία Κωνσταντινουπόλεως Πάει ένας χρόνος τώρα, που τις Δευτέρες συναντιόμαστε μέσα από το παραμύθι. Κάθομαι και τους χαζεύω καθώς έρχονται, μαζεύονται, κάθε Δευτέρα συγκεκριμένη ώρα. Τους χαζεύω και παρατηρώ τα πρόσωπα. Πρόσωπα χαρούμενα, λυπημένα, βαριεστημένα. Και ο νους μου τρέχει, σκέψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Αλλά να! Κάθονται έτοιμοι να ακούσουν. Να ακούσουν το παραμύθι: «Μια φορά και έναν καιρό…» Το ταξίδι έχει ήδη ξεκινήσει. Ταξίδι σε κόσμους άλλους μαγικούς, πέρα από τις σκέψεις και τον νου. Διαβάζω και παρατηρώ. Τα πρόσωπα αλλάζουν, θα έλεγα ξυπνούν. Αυτό είναι το παραμύθι. Παραμύθι, είναι το «ξύπνημα». Το ξύπνημα του Γιάννη, της Μαρίκας, της Πηνελόπης, του Μιχάλη. Και μαζί τους το δικό μου ξύπνημα. Ξυπνούν και θυμούνται: Το εστιατόριο απέναντί από τον πύργο του Γαλατά, τον Κεράτιο, το Φετιετζαμισί, τα νιάτα τους στο Ιωακείμιο, το σπίτι τους. Τους περιπάτους στον Αντιφωνίτη και την Παναγία Βλαχέρνα. Την Βουλγάρική εκκλησία με την άσπρη δαντελωτή πρόσοψη. Το ναλμπούδικο στα Ψωμαθιά. Τα βραδάκια στο σινεμά ‘Ατλα και Σαράι. Την γιαγιά την Σταμάτα. Το πικάπ και τα τραγούδια με τα εγγονάκια τριγύρω. Θυμούνται τα Ζουρφιξ. Κάθε εβδομάδα την ίδια μέρα. Τα γέλια και τα χωρατά. Θυμούνται και ζωντανεύουν. Σαν παραμύθι. Γιατί παραμύθι σημαίνει να ζεις την ζωή. Και να την ζεις χαρούμενα. Χωρίς απώτερο σκοπό. Χωρίς κανένα απόλυτος σκοπό. Σαν τα μικρά παιδιά που παίζουν με τα βότσαλα. Υπάρχουν φορές που η εικόνα αυτή μου έρχεται στο νου. Καθώς τους βλέπω , να παίζουν, να διαφωνούν. Είναι οι φορές που γίνονται ένα με τους ήρωες του παραμυθιού. Είναι φορές που θυμούνται τον ήρωα που υπάρχει μέσα τους. Είναι φορές που ο ήρωας αυτός παίρνει σάρκα και οστά και ζωντανεύει. Και τότε γεμίζουν ένταση. Ζουν μέσα στην έκσταση. Γιατί αυτό είναι η ζωή. Η χαρά. Τι και αν είσαι 10, τι και αν είσαι 50, τι και αν είσαι 90. Αυτός είναι ο χρόνος. Και η χαρά της ζωής, το παιχνίδι είναι πέρα από το χρόνο. Γιατί αφορά την ίδια την στιγμή, το ΤΩΡΑ. Βλέπεις μπροστά σου έναν γέροντα. Αυτό βλέπεις. Αυτό που δεν βλέπεις είναι το παιδί που κρύβει μέσα του. Βλέπεις το μισό. Χάνεις το ολόκληρο. Όπως με την κάμπια. Βλέπεις μια κάμπια. Αυτό βλέπεις! Να θυμάσαι όμως. Μέσα σε μια κάμπια υπάρχει μια πεταλούδα. Να θυμάσαι. Να θυμάσαι την πόλη όπως ήταν. Κοίτα την σήμερα αυτήν που είναι. Μπορείς να δεις την πεταλούδα που υπάρχει μέσα της;
Κώστας Μιχαηλίδης
|
|
|