|
|
|
|
Με μεγάλη χαρά και περηφάνεια σας καλωσορίζω στα εικοστά γενέθλια του Γηροκομείου μας. Το Γηροκομείο μας ακριβώς 20 χρόνια πριν στις 7 Σεπτεμβρίου του 1986 άνοιξε διάπλατα τις πύλες για να δεχθεί τους πρώτους 7 φιλοξενουμένους του. Σήμερα έχουμε την χαρά να έχουμε κοντά μας τον ένα εκ των πρώτων επτά τον Kο Αναστάση Καρολόγο ένα άνθρωπο καλό, φιλήσυχο που ποτέ δεν μας προβλημάτισε και ο οποίος γιορτάζει μαζί μας τα 20 χρόνια της εδώ παραμονής του. Ας τον χειροκροτήσουμε. Και πριν αναφερθώ στο ιστορικό της λειτουργίας του Γηροκομείου μας, ας κάμουμε μία αναδρομή της θλιβερής ή μάλλον τραγικής πορείας της Κων/πολίτικης Ρωμιοσύνης των προ 60-70 ετών. Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Τουρκία υπό τον μανδύα της δήθεν ουδετορότητος ξεκινά ένα νέο κύκλο διώξεων και πιέσεων κατά της Ρωμιοσύνης. Εφαρμόζει τον περίφημο Φόρο Περιουσίας VARLIK VERGİSİ, που απέβλεπε στην ηθική και οικονομική καταρράκωση και εξαθλίωση της Ρωμιοσύνης με αποκορύφωμα την εξοντωτική εξορία όσων, παρά την δέσμευση ολόκληρης της περιουσίας τους, για το υπόλοιπο του δήθεν χρέους τους εξορίστηκαν με τις πιο απάνθρωπες συνθήκες στο παγωμένο Aşkale στα βάθη της Ανατολής. Οι συνέπειες γνωστές. Στη συνέχεια δημιουργεί τα περιβόητα τάγματα εργασίας (AMELE TABURU) και στρατολογεί τις 20 ηλικίες των τριών μειονοτήτων που στέλνονται και αυτές στην Ανατολή σε καταναγκαστικά έργα. Ακολουθεί μία περίοδος σχετικής επιφανειακής ηρεμίας και ξαφνικά χωρίς να υποπέσει το παραμικρό στην αντίληψη μας με άκρα μυστικότητα, ακριβώς 51 χρόνια πριν, επίκαιρα σαν χθες, ζούμε την εφιαλτική νύχτα της 7ης Σεπτεμβρίου του 1955 που σήμανε την αρχή του τέλους της Ρωμιοσύνης της Πόλης. Μια βραδιά γεμάτη βαρβαρότητα, μίσος, κακία. Μία δραματική βραδιά που τα σπίτια μας λεηλατήθηκαν, οι περιουσίες μας εξανεμίστηκαν, οι εκκλησίες μας κάηκαν, τα σχολειά μας καταστράφηκαν, οι νεκροί μας βεβηλώθηκαν. Το ξημέρωμα μας ηύρε όλους μόνους, ξένους και ανυπεράσπιστους στον τόπο που γεννηθήκαμε, στον τόπο μας. Και όμως το βάρβαρο αυτό κτύπημα δεν μας τσάκισε, προσπαθήσαμε και καταφέραμε με πίστη στο Θεό, τόλμη και κουράγιο για λίγα χρόνια ακόμη να σταθούμε όρθιοι πάνω στα ερείπια. Το εξοντωτικό όμως μένος των «φίλων» μας συνεχίσθηκε αργά, αλλά σταθερά και προγραμματισμένα με τις γνωστές στον τομέα του καθενός μας αβάσταχτες πιέσεις, με την έξαρση του φλέγοντος Κυπριακού ζητήματος που είχε άμεσες επιπτώσεις εκφοβισμού και τρόμου στη ζωή της Ρωμιοσύνης, με τις απελάσεις των Ελλήνων υπηκόων, με την πικρή απομάκρυνση από το λειτούργημα μας, χωρία καμία δικαιολογία, 40 εκπαιδευτικών, με τις ανήκουστες και αφάνταστες πιέσεις στα σχολειά μας, με την επιβολή να αφαιρεθεί από τα σχολεία κάθε τι το ελληνικό, προτομές, φωτογραφίες αρχαίων, θεών του Ολύμπου, φιλοσόφων κλασικών, με την απαγόρευση της λειτουργίας των Ελληνικών βιβλιοθηκών και ακόμη με την μη επικύρωση από το Υπουργείο Παιδείας των διορισμών Ρωμιών εκπαιδευτικών σε υπάρχουσες κενές θέσεις. Όλα αυτά βέβαια εις βάρος της Ελληνικής Παιδείας, εις βάρος του φιλοτίμου και της αξιοπρέπειας μας. Στο σημείο αυτό αναφέρω μία προσωπική εμπειρία πίκρας και αγανάκτησης, ένα πόνο ψυχής όταν ο Τούρκος επιθεωρητής μας έφερε εντελώς ξαφνικά εργάτες οι οποίοι αφού έστησαν σκαλωσιά στην κεντρική είσοδο του Ζαππείου έσπασαν, ρήμαξαν και ξερίζωσαν τα μαρμάρινα ελληνικά γράμματα, την μοναδική λέξη «ΖΑΠΠΕΙΟΝ». Ας σημειωθεί ότι η λέξη Ζάππειον δέσποζε πάνω από την κεντρική είσοδο του Ζαππείου από το 1885. Αυτά και άλλα, άλλα πολλά μας ανάγκασαν να αναλογισθούμε ότι το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας, μας επιβάλλει με ψυχική οδύνη και πικρία αλλά και με ανεπτυγμένο το εθνικό φρόνημα να εγκαταλείψουμε για πάντα τη γη των πατέρων μας. Και έτσι με την πίκρα του ξεριζωμού από την γενέτειρα αλλά και με αισιοδοξία για το μέλλον ήλθαμε εδώ στην Μητέρα Πατρίδα και αποδείξαμε ότι η Ρωμιοσύνη μπορεί να εξοντώνεται αλλά τελικά ποτέ δεν πεθαίνει. Σε μικρό χρονικό διάστημα συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θα πρέπει να παραμείνουμε αδρανείς αλλά ότι πρέπει να συνεχίσουμε τα ήθη και τις παραδόσεις της Πόλης. Και τότε ιδρύσαμε τους Συλλόγους των Κων/πολιτών, τα Σχολικά και Αθλητικά Σωματεία με τελευταίο αυτό το υπερσύγχρονο του Βυζαντινού Κέντρου που συγκεντρώνει τα νειάτα στον αθλητισμό, τα νειάτα, αυτόν τον βασικό παράγοντα του μέλλοντος της Κων/πολίτικης Ρωμιοσύνης. Ποια θα ήταν όμως η μοίρα των μοναχικών και αναξιοπαθούντων αδελφών μας Κων/πολιτών εάν δεν υπήρχε αυτό εδώ το φιλόξενο και στοργικό αποκούμπι των Γηρατειών μας; Το κενό αυτό ήλθε να καλύψει μία ομάδα συμπολιτών μας, η οποία ξεκινώντας από τον πάλαι ποτέ Σύλλογο Περαιωτών υπό την Προεδρία του κ. Παράσχου Καλαβίτσογλου είχε το σθένος την τόλμη, το κουράγιο, αλλά και την πίστη να κάμει το όνειρο πραγματικότητα. Με την ευγενική παραχώρηση του οικοπέδου από το ζεύγος Παύλου και Έλλης Σαμαρά και με την ενεργό και έμπρακτη βοήθεια της επί τούτου συσταθείσης επιτροπής Ανεγέρσεως, Εξοπλισμού και λειτουργίας από έγκριτους Κων/πολίτες, η Διοίκηση Καλαβίτσογλου έστησε με τις γενναιόδωρες δωρεές των Μεγάλων Ευεργετών και Δωρητών, αλλά και με την δραχμή του καθενός από μας το ευεργετικό και μεγάλο ωραίο αυτό δώρημα, δείγμα της μεγαλοσύνης της αθάνατης Ρωμαίικης ψυχής υπό την επωνυμία «ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ». Ο θεμέλιος λίθος ετέθη με μία σεμνή τελετή το 1981 και η λειτουργία του ξεκίνησε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1986 πάντοτε υπό την ηγεσία του κ. Καλαβίτσογλου και των περί αυτόν, στους κόπους και μόχθους των οποίων οφείλουμε το κόσμημα και το καμάρι αυτό της Ρωμιοσύνης. Στην χορεία των πολύ Μεγάλων Ευεργετών αναφέρω τους: Γεώργιο και Αφροδίτη Παπαδοπούλου, Χαράλαμπο και Καλλιόπη Αναστασιάδου, Λουκά Ωραιόπουλο, Ιωάννη Κέντ χωρίς να παραλείπω και όλους τους άλλους, ων ουκ εστί αριθμός, των οποίων τα ονόματα κοσμούν με χρυσά γράμματα τον τιμητικό πίνακα στην κεντρική είσοδο του Γηροκομείου μας. Τούτη τη στιγμή θεωρώ ηθική υποχρέωση να σας καλέσω όλους να στρέψουμε ευλαβικά τη σκέψη μας στην ιερή μνήμη εκείνων που έφυγαν για πάντα και να πούμε «ακοίμητο καντήλι η μνήμη σας και εύοσμο λιβάνι η αγάπη μας, εμείς η Κων/πολίτικη Ρωμιοσύνη σας ευγνωμονούμε» και να ευχηθούμε υγεία και μακροημέρευση σ’ όλους τους άλλους που έχουμε την μεγάλη χαρά να βρίσκονται κοντά μας. Ευχόμαστε το παράδειγμα τους να εύρη μιμητές για να μη κλείσει ποτέ αυτή η πόρτα που στεγάζει την ανθρωπιά, τη στοργή, την αγάπη, τη ζεστασιά και την θαλπωρή στους απόκληρους της τύχης. Στο σημείο αυτό κλείω την παρένθεση για την οφειλόμενη τιμή και ευγνωμοσύνη προς τους Μεγάλους Ευεργέτες και Δωρητές και συνεχίζω με την Γενική Συνέλευση των μελών της Εστίας της 26/2/1989 για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου, οπότε τη υποδείξει και προτροπή του κου Καλαβίτσογλου την ηγεσία του νέου Διοικητικού Συμβουλίου ανέλαβε ο κ. Γρηγόρης Αθανασιάδης, ο οποίος κατά την δεκαετή θητεία του προσέφερε αναρίθμητες υπηρεσίες. Νομικός το επάγγελμα απεδείχθη ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Ως γνωστόν το Γηροκομείο μας αντιμετωπίζει πολλά νομικά προβλήματα, τα οποία ο κ. Αθανασιάδης με τις νομικές του γνώσεις, την δραστηριότητα αλλά και την πειθώ που διαθέτει επέλυσε κατά τον καλύτερο τρόπο. Το προ εξαετίας περίπου αναδειχθέν νέο Διοικητικό Συμβούλιο, του οποίου με την επίμονο και πιεστική προτροπή του κ. Αθανασιάδη έχω την τιμή να προΐσταμαι, σας ευχαριστεί θερμά κύριε Αθανασιάδη για όσα με τόσο ζήλο και αυταπάρνηση προσφέρατε και συνεχίζετε να προσφέρετε σε κάθε αντιξοότητα και προβληματισμό μας και σας εύχεται από καρδιάς κάθε επιτυχία στον καινούργιο στόχο, στο όραμά σας, για τον Δήμο Π. Φαλήρου. Η επιτυχία σας δεν θα τιμήσει μόνο εσάς, αλλά θα είναι τιμή για το σύνολο των Κων/πολιτών. Κυρίες και Κύριοι, Σ’ αυτά τα 20 χρόνια τα εκάστοτε Διοικητικά Συμβούλια μόχθησαν και κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε το Γηροκομείο μας να λειτουργεί με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές και να προσφέρει στους φιλοξενουμένους του ένα πρότυπo, πολιτισμένο περιβάλλον. Στην προσπάθεια μας αυτή έχουμε αρωγούς και συμπαραστάτες τον ακούραστο και δραστήριο Διευθυντή μας κο Κώστα Μπαχτσεβάνογλου, ο οποίος εξ ιδιοσυγκρασίας τυπικός και νοικοκύρης επέτυχε επί 20 χρόνια να επιβάλει την άμεμπτη καθαριότητα και την τάξη, την προϊσταμένη μας κα Νατάσα, για το ήθος, την αφοσίωση και την γεμάτη ανθρωπιά συμπεριφορά της στους γέροντες μας, το λοιπό προσωπικό, τα υπεύθυνα ικανά στελέχη των Γραφείων της Εστίας και ιδιαίτερα τις ευγενείς Κυρίες του Εθελοντικού Σώματος για την ανιδιοτελή καθημερινή στοργική τους παρουσία και την γεμάτη αυτοθυσία και αυταπάρνηση προσφορά τους. Ένα απλό «ευχαριστώ» δεν καλύπτει το μέγεθος της προσφοράς των προαναφερθέντων. Κυρίες και Κύριοι, Χωρίς να θέλω να επισκιάσω το χαρμόσυνο της βραδιάς, θεωρώ καθήκον και υποχρέωση μου να σας ενημερώσω, να ενημερώσω την Ρωμιοσύνη ότι το Γηροκομείο μας υπό τις παρούσες δυσοίωνες οικονομικές συγκυρίες, οι οποίες ολονέν γίνονται και δυσχερέστερες, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Τα μηνιαία μισθώματα της ακίνητης περιουσίας μας, οι τακτικές και έκτακτες δωρεές, οι οποίες δυστυχώς ολονέν και συρρικνώνονται απέχουν πολύ από του να καλύπτουν τα γενικά λειτουργικά έξοδα μας, τα οποία υπερβαίνουν τα 60.000 € το μήνα και με τις συνεχείς ανατιμήσεις θα ξεπεράσουν κατά πολύ το ποσό αυτό. Γι’ αυτό στρέψτε σας παρακαλώ τα βλέμματά σας εδώ επάνω στα τιμημένα γηρατειά μας που σας θωρούν με υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη επειδή τα τιμήσατε με την παρουσία σας, αλλά και με στοργή και αγάπη και διαλογισθείτε αν επιτρέπεται, αν έχουμε το δικαίωμα σαν Άνθρωποι σαν Ρωμιοί να τους στερήσουμε το «ευ ζην». Αν και εκ χαρακτήρος απεχθάνομαι την μεμψιμοιρία ιερή ανάγκη με υποχρεώνει να απευθύνω θερμή έκκληση προς όλους εσάς προς την απανταχού της γης Ρωμιοσύνη με το χέρι στην καρδιά και κατά συνείδησιν, ο καθείς μας βέβαια σύμφωνα με τις δυνατότητές του να φανούμε αρωγοί και να συμβάλουμε στην κατά το δυνατόν ομαλή λειτουργία του Γηροκομείου μας όσο θα υπάρχει το ιστορικό γίγνεσθαι. Μ’ αυτή την ελπίδα και προσδοκία σας ευχαριστώ εκ βαθέων και εύχομαι να περάσετε μία πραγματικά αξέχαστη βραδιά. Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Το Διοικητικό μας Συμβούλιο αισθάνεται σήμερα ιδιαίτερη συγκίνηση και ηθική ικανοποίηση επειδή η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα μας εκπροσωπείται υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Τράλλεων κ. Ισιδώρου. Θεοφιλέστατε, σας ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία και τις ευλογίες σας στην γιορτή αυτή των εικοστών γενεθλίων του Γηροκομείου μας και σας παρακαλούμε να διαβιβάσετε στην Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τα ευλαβή μας σέβη, τις ειλικρινείς ευχαριστίες μας για την εκπροσώπηση του και την θερμή παράκληση μας με το Οικουμενικό του κύρος, με την παγκοσμίως αναγνωρισμένη προσωπικότητά του ευαισθητοποιήσει, επηρεάσει και υποκινήσει την απανταχού της γης Ρωμιοσύνη να σπεύσει αρωγός στο έργο του Γηροκομείου μας. Επίσης προσδοκούμε σε τυχόν επικείμενη επίσκεψη του στην Αθήνα ευλογήσει εκ του σύνεγγυς το Γηροκομείο και τους Γηροκομουμένους μας και διαπιστώσει ιδίοις όμμασι το επιτελούμενο εδώ θεάρεστο έργο. Σας ευχαριστώ. |
|
|