|
|
|
|
Ευχαριστούμε τον Πανάγαθο Θεό που μας αξίωσε και φέτος να συγκεντρωθούμε και να συνεορτάσουμε την παραδοσιακή τελετή του κοψίματος της πίττας, να αισθανθούμε εορταστικά και να ανταλλάξουμε θερμές ευχές που απηχούν και εκφράζουν τα ενδόμυχα συναισθήματα στοργής και αγάπης προς τους συνανθρώπους μας τους φιλοξενουμένους του Γηροκομείου μας. Αναγκαστικά απαραίτητες και επιτακτικά αναγκαίες οι εορταστικές αυτές ευχές οδηγούν σε ψυχικό αναπαυμό και εσωτερική γαλήνη. Εμπρός στο δέος του αγνώστου που ανοίγει εμπρός μας ένας χρόνος ολόκληρος, ο συνεορτασμός και οι ευχές μας δίνουν την δυνατότητα, το θάρρος και το σθένος το ψυχικό να σμικρύνουμε το χάος του χρόνου και να απαλύνουμε το δέος του αγνώστου. Το χριστόψωμο αυτό, σύμβολο της κοινής μας μοίρας, της ευρύτερης, εκείνης όλων των ανθρώπων, αλλά και της στενότερης, της δικής μας σ’ αυτόν εδώ τον χώρο, ας μας ενώσει ψυχικά σ’ ένα κοινό αγώνα επιβίωσης και ζωής του Γηροκομείου μας και ας μας εντείνει τις προσπάθειες μας για ένα καλύτερο αύριο. Η διανομή της πίττας αυτής δεν θυμίζει απλώς τις παλιές χριστιανικές αγάπες, αλλά για μας μεταβάλλεται σε βίωμα, ζωή και αίσθημα. Αίσθημα μεστό από δοκιμασίες, απ’ όπου αντλούμε το δικαίωμα να εκφραστούμε κα με θέρμη να ευχηθούμε. Ευχόμαστε: Οι ισχυροί της γης να κατανοήσουν ότι η αδικία και ο εξαναγκασμός αποτελούν πλέον αναχρονισμό, ότι τώρα οι λαοί ποθούν ειρήνη, δικαιοσύνη και συναδέλφωση, ότι προβλήματα ανθρωπιστικά προβληματίζουν σήμερα την ανθρωπότητα. Οι επιταγές του Θεανθρώπου και τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκουν ολοένα μεγαλύτερη απήχηση και γίνονται λαχτάρα και πόθος και καημός. Την ειρήνευση και συναδέλφωση όλου του κόσμου ευχόμαστε για τον Καινούργιο Χρόνο. Την ψυχική ηρεμία και ησυχία των λαών και των ανθρώπων. Την ευτυχία και ευημερία στη χώρα μας και στον καθένα χωριστά και στον χώρο του Γηροκομείου μας την πρόοδο, την προκοπή και την συνέχιση παρά τις αντίξοες συνθήκες της ομαλής λειτουργίας του. Το Γηροκομείο μας το 2006 γιορτάζει τα 20 χρόνια της εύρυθμης και ανοδικής πορείας του που έχει κάμει περήφανα όχι μόνο τα εκάστοτε Διοικητικά Συμβούλια αλλά πιστεύω περήφανο και τον κάθε Κωνσταντινουπολίτη. Η αθάνατη Ρωμαίικη ψυχή είναι αυτή που με τα εκατομμύρια αλλά και με την δραχμούλα της έστησε το ευεργετικό και μεγάλο ωραίο αυτό δώρημα στοργικό αποκούμπι των μοναχικών αδελφών μας Κωνσταντινουπολιτών. Τούτη τη στιγμή καλώ όλους να στρέψουμε νοερά το βλέμμα και τη σκέψη μας στον τιμητικό πίνακα με τα ονόματα των Μεγάλων Ευεργετών και Δωρητών που κοσμεί την κεντρική είσοδο του Γηροκομείου μας και να αποτίσουμε προς όλους αυτούς φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης. Και σ’ αυτούς που έφυγαν για πάντα από κοντά μας να πούμε ευλαβικά Ακοίμητο κανδήλι η μνήμη σας και εύοσμο λιβάνι η αγάπη μας, εμείς οι Κωνσταντινουπολίτες σας ευγνωμονούμε και ευχόμαστε το παράδειγμα σας να εύρει μιμητές. Σε όσους δε έχουμε την χαρά να βρίσκονται ανάμεσα μας τους διαβεβαιώνουμε το γνωστό «Ο πλούτος θνητός, η δόξα αθάνατος». Και όλα αυτά για το φωτεινό «χθες» του Γηροκομείου μας. Σήμερα όμως διακατεχόμαστε από σκεπτικισμό, προβληματισμό και αγωνία για το αβέβαιο αύριο. Φαίνεται ότι υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι το Γηροκομείο μας είναι πλούσιο και καλύπτει άνετα τις ανάγκες του. Δυστυχώς μία εντελώς εσφαλμένη εντύπωση που απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ομολογουμένως προ έτους περίπου εισπράξαμε το ποσό των 500.000 δολλαρίων από την κληρονομιά του Μεγάλου μας Ευεργέτη αείμνηστου Ιωάννη Κέντ, το οποίο σύμφωνα με την ρητή επιθυμία του διετέθη μέχρι δεκάρας στον εκσυγχρονισμό και την βελτίωση των κτιριακών και λοιπών εγκαταστάσεων του Γηροκομείου μας ώστε σήμερα οι γέροντές μας να βρίσκονται σ’ ένα εντελώς σύγχρονο και πολιτισμένο περιβάλλον. Παρ’ όλα ταύτα η παρουσία σας σήμερα εδώ δείγμα του ενδιαφέροντος και της εμπιστοσύνης με την οποία περιβάλλετε το επιτελούμενο εδώ έργο μου δίδει την ευκαιρία, παρά το χαρμόσυνο της ημέρας, να θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ και στα οικονομικά προβλήματα που μας απασχολούν καθημερινά. Τα γενικά λειτουργικά έξοδα του Γηροκομείου μας ανέρχονται και ξεπερνούν κατά μήνα τα € 60.000. Ποσό το οποίο με τις παρούσες δυσοίωνες οικονομικές συγκυρίες θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο στο εγγύς μέλλον. Τα τακτικά μηνιαία έσοδα μας τα οποία μάλιστα είναι και κυμαινόμενα από μήνα σε μήνα απέχουν πολύ από το να καλύπτουν το ποσό αυτό. Μέχρι σήμερα φύλαξ άγγελος και σκεπός του Γηροκομείου μας υπήρξε η αθάνατη Ρωμαίικη ψυχή και σήμερα σ’ αυτήν στηριζόμαστε, σ’ αυτήν ευελπιστούμε. Με τα δεδομένα αυτά ας μου επιτραπεί με το δικαίωμα κάποιου παρελθόντος που με συνδέει άμεσα ψυχικά και συναισθηματικά με τις Ζαππίδες και τις Ιωακειμειάδες, αλλά και με όλα τα σχολικά Σωματεία να τολμήσω να παρακαλέσω στα πλαίσια των φιλανθρωπικών τους προτεραιοτήτων να συμπεριλάβουν πιο ουσιαστικά και το Γηροκομείο μας εφ’ όσον μάλιστα φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς και φιλοξενούνται εδώ μέσα και αδέλφια τους, άτομα που φοίτησαν στα σχολεία αυτά. Με την πίστη ότι η Ρωμιοσύνη ποτέ δεν πεθαίνει διατηρώ την ελπίδα και προσδοκία ότι οι απανταχού της γης Κωνσταντινουπολίτες θα στηρίζουν το Γηροκομείο μας όσο θα υπάρχει το ιστορικό γίγνεσθαι και εύχομαι σ’ όλους εσάς που μας τιμήσατε με την παρουσία σας και στους γηροκομουμένους μας ακλόνητη υγεία, χαρά, ευτυχία και εκπλήρωση κάθε ευγενικής επιθυμίας του καθενός για τον καινούργιο χρόνο. Ευχαριστώ για την προσοχή σας και ευελπιστώ στην κατανόησή σας. |
|
|